Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης
Για άλλη μια φορά, το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων επιστρατεύει την επικοινωνιακή του μηχανή και μας σερβίρει μια νέα ψηφιακή ταφόπλακα e-honey στη μελισσοκομία με πρόσχημα τις ελληνοποιήσεις. Αυτή τη φορά, το μεγάλο «όπλο» τους ακούει στο όνομα ψηφιακή πλατφόρμα ιχνηλασιμότητας «e-honey», ή αλλιώς το λεγόμενο ψηφιακό ισοζύγιο μελιού. Στα χαρτιά, ο μηχανισμός αυτός παρουσιάζεται ως το απόλυτο εργαλείο που θα πατάξει τις παράνομες εισαγωγές και τη νοθεία, παρακολουθώντας το προϊόν από την κυψέλη μέχρι το ράφι των καταστημάτων.
Το ψηφιακό δίχτυ των εξοντωτικών προστίμων
Σύμφωνα με το υπουργείο, όλοι οι ενεργοί μελισσοκόμοι, οι έμποροι και οι συσκευαστές υποχρεούνται πλέον να καταχωρούν με απόλυτη ακρίβεια κάθε γραμμάριο μελιού που παράγουν, διακινούν ή πουλάνε. Το σύστημα διασταυρώνει αυτόματα τα στοιχεία με το Εθνικό Ηλεκτρονικό Μελισσοκομικό Μητρώο και τα δεδομένα της ΑΑΔΕ, στήνοντας ένα ψηφιακό δίχτυ ασφαλείας. Αν κάποιος ξεχάσει να δηλώσει μια ποσότητα ή καθυστερήσει να ενημερώσει το σύστημα, τον περιμένουν εξοντωτικά πρόστιμα από 200 έως 10.000 ευρώ, μαζί με την απειλή να χάσει τις όποιες επιδοτήσεις αλλά και τις αποζημιώσεις του ΕΛΓΑ.
Πώς μοιράζονται οι «καμπάνες» της εφορίας
Αυτή η τεράστια απόκλιση στα πρόστιμα δείχνει ξεκάθαρα την προχειρότητα και την τιμωρητική διάθεση του συστήματος, αφού το ύψος της «καμπάνας» εξαρτάται από τις ορέξεις των ελεγκτών και το είδος της παράβασης. Το κατώτατο όριο των 200 ευρώ αφορά μια απλή καθυστέρηση λίγων ημερών στην υποβολή των στοιχείων, όμως το πρόστιμο εκτινάσσεται σταδιακά μέχρι τα 10.000 ευρώ αν διαπιστωθεί πλήρης παράλειψη, απόκρυψη ποσοτήτων ή αναγραφή ψευδών στοιχείων. Το χειρότερο είναι ότι οι ποινές μπορούν να επιβληθούν σωρευτικά αν ο παραγωγός κάνει και τον διακινητή, ενώ σε περίπτωση που κάποιος κάνει λάθος για δεύτερη φορά μέσα σε μια διετία, το αρχικό πρόστιμο διπλασιάζεται αυτόματα και εξοντώνει οικονομικά τον μελισσοκόμο.
Λογιστές στα βουνά και γραφειοκρατία της Αθήνας
Αλήθεια όμως, αναρωτιέται κανείς εκεί στο υπουργείο, πώς είναι δυνατόν ένας ηλικιωμένος μελισσοκόμος που έχει περάσει όλη του τη ζωή στα βουνά, ή ακόμα και ένας νέος παραγωγός με χαμηλό επίπεδο μόρφωσης, όχι μόνο να ενημερώσει έγκαιρα όλα αυτά τα δαιδαλώδη στοιχεία που ζητάει το κράτος, αλλά ακόμα και να τα κατανοήσει; Το ΥΠΑΑΤ αντιλαμβάνεται επιτέλους ότι έχει να κάνει στην πράξη με βιοπαλαιστές αγρότες της υπαίθρου και όχι με αποφοίτους πανεπιστημίων ή στελέχη πολυεθνικών που κάθονται πίσω από ένα γραφείο; Απαιτούν από τον άνθρωπο της παραγωγής, που παλεύει με τα τσιμπήματα και τις λάσπες, να μετατραπεί σε έμπειρο λογιστή και προγραμματιστή μέσα σε μια νύχτα, αλλιώς τον απειλούν με οικονομικό θάνατο.
Η ψηφιακή τανάλια του κράτους στα βαρέλια μας
Για να καταλάβετε πόσο ισχυρή είναι η τανάλια του υπουργείου πλέον προς τον Έλληνα παραγωγό και πόσο παράλογος είναι ο έλεγχος, ας δούμε ένα απλό παράδειγμα καθημερινής τρέλας. Έστω ότι ένας μελισσοκόμος έχει 1500 κιλά μέλι στα βαρέλια του και επειδή οι τιμές στην αγορά είναι ξεφτιλισμένες, αποφασίζει να μην το πουλήσει, αλλά να το κρατήσει στην αποθήκη του για να ταΐσει τα δικά του μελίσσια. Το κράτος δεν τον αφήνει σε ησυχία ούτε εκεί. Τον αναγκάζει να μπει στην πλατφόρμα, να δηλώσει μέχρι γραμμαρίου την παραγωγή, να τη χρεώσει ως αδιάθετο απόθεμα και μετά να αποδείξει με γραφειοκρατικές αλχημείες την ιδιοκατανάλωση για μελισσοτροφή. Αν τολμήσει και ταΐσει τα μελίσσια του χωρίς να ενημερώσει το σύστημα, σε έναν μελλοντικό έλεγχο η άδεια αποθήκη θα θεωρηθεί «μαύρη πώληση» και ο παραγωγός θα βρεθεί κατηγορούμενος. Ακόμα και για να διαθέσεις τον δικό σου κόπο στα δικά σου ζωντανά, πρέπει να ζητήσεις την έγκριση της ψηφιακής πλατφόρμας, αλλιώς είσαι παράνομος.
Το «μπλόκο» της μηδενικής δήλωσης
Το θέατρο του παραλόγου όμως δεν σταματά εδώ. Τι γίνεται αν ένας μελισσοκόμος με 100 μελίσσια χτυπηθεί από την παρατεταμένη ξηρασία ή μια ασθένεια και δηλώσει μηδενική παραγωγή; Αντί το κράτος να σταθεί δίπλα του, τον βάζει αυτόματα στη μαύρη λίστα [e-honey]. Η μηδενική δήλωση αποτελεί πλέον την απόλυτη «κόκκινη σημαία» για το ψηφιακό σύστημα, το οποίο θεωρεί εκ προοιμίου ύποπτο τον παραγωγό για μαύρη διακίνηση μελιού. Αντί για στήριξη, ο μελισσοκόμος κερδίζει έναν άμεσο επιτόπιο έλεγχο, ενώ ταυτόχρονα χάνει τις μελισσοκομικές ενισχύσεις και μπλοκάρει τις αποζημιώσεις του ΕΛΓΑ, αφού το ΥΠΑΑΤ απαιτεί ελάχιστα κιλά νόμιμης εμπορίας ανά κυψέλη για να τον θεωρήσει ενεργό. Δηλαδή, αν καταστραφείς, το κράτος σε τιμωρεί από πάνω.
Και για να ξέρουμε για τι νούμερα μιλάμε, η ψηφιακή μέγγενη του ΥΠΑΑΤ ορίζει ως ελάχιστη παραγωγή και νόμιμη εμπορία τα 5 κιλά μέλι ανά κυψέλη ετησίως. Αν λόγω καταστροφής ή ξηρασίας πέσεις κάτω από αυτό το όριο των 5 κιλών, το σύστημα σε πετάει αυτόματα εκτός μελισσοκομικών ενισχύσεων και σου κόβει τις επιδοτήσεις για αντικατάσταση κυψελών ή μετακινήσεις. Από την άλλη πλευρά, αν είσαι μικρός παραγωγός και θέλεις να πουλάς ο ίδιος το μέλι σου απευθείας στον καταναλωτή, ο νόμος σου βάζει ταβάνι τα 15 κιλά ανά κυψέλη ετησίως και μέχρι 1.500 κιλά συνολικά. Με λίγα λόγια, το κράτος σε εγκλωβίζει με το ζόρι ανάμεσα στα 5 και τα 15 κιλά, μετρώντας τον κόπο σου με το γραμμάριο, μόνο και μόνο για να ελέγχει πλήρως την επιβίωσή σου.
Η συνυπευθυνότητα και η «θηλιά» της ΟΜΣΕ
Για να μην ξεχνιόμαστε όμως, το σχοινί αυτού του ηλεκτρονικού μητρώου που σήμερα μοιάζει με θηλιά στον λαιμό των μελισσοκόμων δεν το έπλεξε μόνο του το υπουργείο. Μας το φόρεσε η ίδια η ΟΜΣΕ και είναι αποκλειστικό έργο των διοικήσεων Ντούρα και Ποντίκη, οι οποίοι άνοιξαν τον δρόμο για τον απόλυτο έλεγχο και τον εγκλωβισμό του κλάδου. Τότε φωνάζαμε πολλοί την αντίθεση μας, αλλά όποιου ο πισινός καθίσει σε καρέκλα την βλέπει αυτοκράτορας και δεν ακούει τους άλλους.
Αντί για τα σύνορα, κυνηγάνε τον μικροπαραγωγό
Εδώ ακριβώς έρχεται η μεγάλη ανατροπή, γιατί για άλλη μια φορά στην Ελλάδα, εκεί που μας χρωστούσαν, μας πήραν και το βόδι. Και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, όπως ακριβώς έχουν, μάλλον ως βόδια μας λογίζει το ΥΠΑΑΤ. Μας παρουσιάζουν ένα μέτρο που υποτίθεται ότι θα κυνηγήσει τους μεγαλοαπατεώνες που βαφτίζουν τα εισαγόμενα μέλια ελληνικά, και τελικά το χρησιμοποιούν ως δικαιολογία για να εξοντώσουν οικονομικά τους ίδιους τους Έλληνες μελισσοκόμους.
Εκ του αποτελέσματος αποδεικνύεται περίτρανα ότι το υπουργείο δεν έχει κανέναν απολύτως σκοπό ούτε να ελέγξει τι εισάγεται από τις πύλες της χώρας, ούτε να βρει πού καταλήγουν οι τόνοι των ξένων μελιών που ελληνοποιούνται στις μεγάλες αποθήκες. Το μόνο που πραγματικά ενδιαφέρει τους γραφειοκράτες της Αθήνας είναι να ελέγξουν εξοντωτικά το πού διαθέτει την παραγωγή του ο Έλληνας μικροπαραγωγός μελιού, λες και αυτός είναι ο υπαίτιος για τη διάλυση της αγοράς. Αντί να στήσουν ελέγχους στα σύνορα και στα λιμάνια, στήνουν ψηφιακά μπλόκα μέσα στα ίδια μας τα μελισσοκομεία.
Η οριστική ταφόπλακα της υπαίθρου
Όταν ένας κλάδος λυγίζει κάτω από το δυσβάσταχτο κόστος παραγωγής, την κλιματική κρίση που στερεύει τα δάση μας και την πλήρη αδιαφορία του κράτους, το να του φορτώνεις επιπλέον γραφειοκρατία και απειλές για εξοντωτικές καμπάνες είναι εγκληματικό. Εξαγγελίες σαν και αυτή του e-honey δεν φέρνουν καμία κάθαρση στην αγορά. Το μόνο που καταφέρνουν είναι να βάζουν μια οριστική και αμετάκλητη ταφόπλακα σε έναν κλάδο που ήδη ψυχοραγεί.
Melissocosmos
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου