Βαρύτατο πλήγμα δέχεται η ελληνική μελισσοκομία τις τελευταίες ημέρες, καθώς οι καταστροφικές πυρκαγιές που μαίνονται στη Δυτική Αττική και τη Βοιωτία κατακαίουν μερικούς από τους σημαντικότερους μελισσότοπους χαλεπίου πεύκης της χώρας. Με την καμένη έκταση να ξεπερνά ήδη τα 100.000 στρέμματα, οι βιβλικές καταστροφές στον Κιθαιρώνα, τα Βίλια και το Πόρτο Γερμενό δεν αφανίζουν μόνο το φυσικό περιβάλλον, αλλά στερούν από χιλιάδες μελισσοκόμους τις παραδοσιακές τους βοσκές για τα επόμενα χρόνια.
Το Γεωγραφικό Χρονικό της Καταστροφής
Η φωτιά που ξεκίνησε από τον Άγιο Βασίλειο και την Ξηρονομή Βοιωτίας επεκτάθηκε με ταχύτητα «megafire» λόγω των θυελλωδών ανέμων. Αυτή τη στιγμή, η καταστροφή εντοπίζεται στην καρδιά των συμπαγών δασών πεύκης:
- Κιθαιρώνας: Στις πλαγιές του βουνού χάνονται τεράστιες εκτάσεις παρθένου πευκοδάσους, οι οποίες αποτελούσαν καταφύγιο και σταθμό για εκατοντάδες μελισσοκομεία.
- Βίλια & Πόρτο Γερμενό: Η φωτιά που κινείται προς αυτές τις κατευθύνσεις καταστρέφει δασικά οικοσυστήματα στα οποία παραδοσιακά μεταφέρονταν μελίσσια για τη συλλογή μελιτώματος.
Γιατί τα Πευκοδάση της Αττικοβοιωτίας Είναι Αναντικατάστατα;
Το πεύκο αποτελεί τον βασιλιά της ελληνικής μελισσοκομικής παραγωγής, αφού περίπου το 60-65% του συνολικού μελιού που παράγεται στη χώρα μας είναι πευκόμελο.
- Η σημασία του εργάτη (Marchalina hellenica): Τα συγκεκριμένα δάση φιλοξενούν το έντομο (βαμβακάδα) που εκκρίνει το μελίτωμα, το οποίο συλλέγουν οι μέλισσες για να παράγουν το μέλι. Η φωτιά εξαϋλώνει τόσο τους ξενιστές (πεύκα) όσο και τους πληθυσμούς του εντόμου.
- Στρατηγικοί σταθμοί: Η Δυτική Αττική και η Βοιωτία λειτουργούν ως ενδιάμεσοι και τελικοί σταθμοί για μελισσοκόμους από ολόκληρη την Κεντρική Ελλάδα και την Πελοπόννησο. Η απώλειά τους ανατρέπει τον ετήσιο προγραμματισμό των μετακινήσεων (νομαδική μελισσοκομία).
Οι Άμεσες και Μακροπρόθεσμες Συνέπειες στον Κλάδο
- Απώλεια ζωικού κεφαλαίου: Παρά τις προσπάθειες και τα μηνύματα του 112, η ταχύτητα της φωτιάς εγκλώβισε εκατοντάδες κυψέλες. Πολλά μελίσσια κάηκαν ολοσχερώς ή ασφυκτιούν από τους πυκνούς καπνούς σε ακτίνα πολλών χιλιομέτρων.
- Ερημοποίηση των Μελισσότοπων: Ένα καμένο πευκοδάσος χρειάζεται τουλάχιστον 15-20 χρόνια για να αναγεννηθεί φυσικά και να είναι ξανά σε θέση να δώσει μελιτώματα. Αυτό σημαίνει μόνιμο αποκλεισμό των μελισσοκόμων από τις συγκεκριμένες περιοχές.
- Οικονομική Αιμορραγία: Η μείωση της παραγωγής πευκόμελου θα οδηγήσει σε κατακόρυφη πτώση του εισοδήματος των παραγωγών, ενώ η ανάγκη για αγορά τεχνητών τροφών για την επιβίωση των μελισσιών που σώθηκαν θα αυξήσει κατακόρυφα το κόστος παραγωγής.
Κρατική Μέριμνα και Αλληλεγγύη: Τα Επόμενα Βήματα
Οι μελισσοκομικοί σύλλογοι βρίσκονται ήδη σε συναγερμό για την καταγραφή των ζημιών. Είναι επιτακτική ανάγκη:
- Να δοθούν άμεσες αποζημιώσεις από τον ΕΛΓΑ για το χαμένο ζωικό και μελισσοκομικό κεφάλαιο.
- Να εξαιρεθούν οι καμένες εκτάσεις από κάθε άλλη χρήση και να κηρυχθούν άμεσα αναδασωτέες.
- Να υπάρξει συντονισμός για παροχή μελισσοτροφών στους πληγέντες συναδέλφους που έχασαν τις βοσκές τους.
Πάνω από τη βαριά οικονομική και οικολογική καταστροφή, ωστόσο, εκείνο που μας συνθλίβει ανεπανόρθωτα είναι η ανείπωτη τραγωδία της απώλειας ανθρώπινων ζωών στα πύρινα μέτωπα. Καμία καμένη κυψέλη, κανένα χαμένο εισόδημα και κανένα δάσος που έγινε στάχτη δεν μπορεί να συγκριθεί με το μέγιστο αγαθό της ανθρώπινης ζωής. Ως μελισσοκομική οικογένεια, σκύβουμε το κεφάλι με βαθύτατη οδύνη και σεβασμό μπροστά στα θύματα αυτής της λαίλαπας και εκφράζουμε τα πιο ειλικρινή μας συλλυπητήρια στους οικείους τους, προσευχόμενοι να είναι οι τελευταίοι που θρηνούμε.
Το Melissocosmos εκφράζει τη συμπαράστασή του σε όλους όσοι δοκιμάζονται στα μέτωπα της φωτιάς. Η επόμενη μέρα απαιτεί ενότητα, στήριξη και ριζική αναθεώρηση της προστασίας των δασών μας.
Melissocosmos
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου